Another dream come true!

Ostatni poniedziałek był zwykłym nudnym dniem. Pół dnia spędziłam w pracy, wieczorem padało, zaczęłam się szykować do wyjścia, zamykałam już i nagle telefon. Nie wierzyłam,że widzę TO imię na wyświetlaczu, odebrałam w wielkim szoku bo spodziewałam się,że to znów jego telefon do mnie dzwoni, a nie on we własnej osobie. A jednak! Aż podskoczyłam ze szczęścia jak spytał czy się widzimy! Oczywiście starałam się mówić tonem "nie robisz już na mnie wrażenie i spotkam się bo nie mam nic innego do roboty"  ale i tak było słychać ekscytację w moim głosie. Rany, już ponad miesiąc temu proponował spacer i ja już byłam przekonana,że się w tym roku nie zobaczymy :D Cudownie! Wyleciałam z pracy cała drżąc, motyle w brzuchu, dzwonie do Ej Dżej, ona nie odbiera, dzwonie do Kropki, ufff, musiałam rozładować napięcie przez rozmowe bo inaczej totalnie bym się przed nim skompromitowała. W drodze myślałam sobie "nie ciesz się, to tylko koleżeńskie spotkanie,nic wielkiego" ale i tak cała się trzęsłam i nie mogłam się doczekać aż go zobacze! Swoją drogą miałam nadzieję, że jak już się odezwie to bedę akurat w domu i dam rade się przyszykować fizycznie i psychicznie, a on mnie zaskoczył jak wychodziłam z pracy, byłam już trochę zmarnowana,ale przynajmniej ładnie się ubrałam tego dnia więc aż tak strasznie się nie bałam.

Na jego widok i zapach serce waliło mi jak dzwon. Starałam się zachowywać zwyczajnie, ale głos mi drżał. Miałam tysiąc myśli w głowie, tyle rzeczy chciałam mu powiedzieć,ale nie wiedziałam od czego zacząć. Poszliśmy do parku na spacer..

Dziwne uczucie siedzieć obok kogoś na kim tak bardzo nam zależy, kogo mogło się dotknąć i pocałować pół roku temu, a teraz trzeba ukrywać swoje uczucia, zachowywać się jak koleżanka...i wiem,że nigdy nie będzie mój. I że to wszystko się nie powtórzy... nawet nie rozmawialiśmy o tych wszystkich smsach i moich głupich tekstach, o tym co było... jakby to się nie wydarzyło. Strasznie ciężko mi było tak siedzieć i normalnie rozmawiać kiedy w głowie miałam obrazy z przed pół roku ... ehhhh...

Ale było bardzo sympatycznie, jak zawsze. Mogłam wreszcie być z kimś szczera,dobrze się przy nim czułam.. troche mi ulżyło. Odwiózł mnie do domu i jeszcze napisał smsa,że dziękuje za spotkanie itd. I zastanawiałam się po co to? Nie trzeba dziękować jeszcze przez smsa koleżance za spacer!

Wróciłam do domu cała w skowronkach, nawet mama zauważyła,że jestem zbyt radosna. Wiem,że nie mam z czego sie cieszyć,ale jednak dobrze,że wreszcie się spotkaliśmy!

Sade!!! Dream come true!!!

Sama nie wierzę w to co widzę, ale tak tak tak w listopadzie moja najwspanialsza,najlepsza SADE wystąpi w ŁODZI!!!!!!!!!!!!! Skakałam ze szczęścia jak to zobaczyłam !!! http://www.last.fm/event/1976601+Sade+

Ostatnio żałowałam,że nie mogłam pojechać do Londynu na jej koncert i zastanawiałam się czy jeszcze będę miała kiedyś okazje ją zobaczyć w Polsce, a tu taka niespodzianka! Jestem przeszczęśliwa! I zrobię wszystko żeby tam być. Umieram ze szczęścia, a koncert dopiero 11 listopada. Muszę zebrać pieniądze i szybko kupić bilet bo te mimo,że są drogie rozchodzą się jak świeże bułeczki. A do tego jeszcze trzeba załatwić sobie dojazd i nocleg. Ale myślę pozytywnie bo tego nie odpuszcze. Już za dużo świetnych koncertów mnie w tym roku ominęło, tym razem się nie poddam i będe tam na 100% aaaa!!!! chyba zwariuje!!!

BOGINI!

Warsaw Fashion Street 2011

Po miesiącu ciszy blogowej wypadałoby coś tu umieścić.
W niedzielę poszłam z Ej Dżej na Warsaw Fashion Street. Przez 7 godzin oglądałyśmy pokazy. Było niesamowicie. Uwielbiam takie wydarzenia! Było pełno młodych,zdolnych projektantów,którzy naprawdę pokazali talent. Byłam pod wrażeniem przy wielu kolekcjach, szczególnie spodobał mi się rock glamowy Bonecky, na którego pokazie wystapiła Kasia Sowińska. Ach było tyle ciekawych rzeczy,że nawet wszystkiego nie jestem w stanie opisach. Ujął mnie też pokaz charytatywny z bezdomnymi pieskami, wiele z nich strasznie bało się wyjścia na wybieg, był tłum ludzi, ale biedactwa dały radę! Szkoda,że nie mogę zaadoptować kolejnego pieska.
I żałuje,że nie zostałyśmy do końca,nie zobaczyłyśmy Zienia i gali finałowej. Ale za rok napewno przetrwam cały dzień. Świetnie,że mamy takie imprezy w Warszawie, wielkie brawa dla Doroty Wróblewskiej za organizacje!

I'm into you, I'm into you..

Lato nam się pięknie zaczyna, brak chęci do nauki, najchętniej leniłabym się cały dzień albo jeździła z Kropkiem po mieście bez celu.Jest tak gorąco!  Dzisiaj próbowałyśmy wybrać się nad Zegrze ale jakoś nam nie wyszło, tymbardziej,że opcja parkowania w warunkach ekstemalnych ją przeraziła i zawróciłyśmy przy okazji o mało co nie tracąc życia pakując się pod nadjeżdzający samochód. Kropka ma ogromną skłonność do przyprawiania mnie o szybsze bicie serca i to wcale nie z radości! Jeżdząc z nią samochodem zastanawiam się kiedy wreszcie to się skończy śmiercią (tfu tfu oczywiście!), czasem jesteśmy tak zagadane,że to ja musze jej mówić,że właśnie jedzie wprost na jakiegoś przechodnia. Wczoraj np. spaliłam się ze wstydu jak wyhamowała w ostatniej chwili przed przeprzystojnym facetem, który sobie szedł po pasach na Hożej i spojrzał się na nas jakby chciał nas pozabijać! Wzruszyłam tylko ramionami i krzyknęłam 'przepraszamy' no i nawet się uśmiechnął do mnie. Ach, bądź mój! a TY chuju umrzyj!
Wczoraj także z Kropką wracałyśmy od weterynarza i akurat mama zmusiła mnie do nieplanowanej rozmowy telefonicznej z V! Zadzwoniła do mnie i poprostu mnie z nim połączła od razu jak tylko podałam jej numer (chodzi o kredyt hipoteczny i tyle tylko wiem, ogólnie nie ma sensu tutaj opisywać tej sprawy). Więc mu powiedziałam co musiałam...i dziwnie dobrze mi się go słuchało. Pomijając fakt,że nie słyszałam go od jakichś 3 miesięcy to teraz jego głos był taki przyjemny...jak wtedy kiedy mówił "chodźmy spać". Nie wiem dlaczego bo zupełnie inne rozmowy były,a jednak miałam w myślach tamte noce. Jak zwykle kiedy z nim rozmawiam! I wyobraźcie sobie przeprosił mnie,że się nie odzywał przed 2 tyg. gdyż jak twierdzi miał 'wiatrak' i nie dałby rady się spotkać,ale w tym tygodniu jeśli ja będę mieć czas to chętnie się ze mną spotka.... serio? Zobaczymy, bo do przyszłego poniedziałku to ja niestety nie mam żadnego wolnego wieczoru poza dzisiejszym,który właśnie przepada...
Idę spać, a najpierw poczytam "Jedz,módl się,kochaj" bo strasznie się wciągnęłam! :)

.

Nienawidze CIE! Nie moge na Ciebie patrzeć, myśleć, sprawdzać czy jesteś online.. to mnie zabija.. od dwóch tygodni czekam na ten cholerny spacer,który sam zaproponowałeś, a teraz się nie odzywasz! Nienawidze dnia w którym się pojawiłeś, nienawidze tego jak bardzo tęsknie, nienawidze tego uczucia kiedy wspominam ten dzień..to jak byłam podekscytowana i szczęśliwa. Przeszczęśliwa! Przez Ciebie..
Wczoraj zasypiając w pewnym momencie poczułam się dokładnie tak jak pierwszego wieczoru u Ciebie... nie wiem czemu po tak długim czasie jestem nadal w stanie przypomnieć sobie każdą chwile... miękkość ust,smak,zapach,dotyk.. zaskoczenie,podniecenie,szczęście. Wróciłam myślami dokładnie do tamtego momentu i poczułam to wszystko raz jeszcze...tak jakby to działo się naprawdę.. czego bym sobie nie mówiła i tak myśle o Tobie...
I najbardziej przeraża mnie, że tak samo jak M. błaga mnie w myślach bym do niego wróciła tak samo ja moge myśleć o Tobie, a to i tak niczego nie zmieni...bo tak samo jak ja niczego nie czuję do niego tak Ty do mnie. I nic tego nie zmieni...moge zrobić wszystkie głupie rzeczy,które przychodzą mi do głowy i moge się do Ciebie nie odzywać, a i tak to już zawsze będzie przeszłość. Tylko wytłumacz mi czemu nie możemy być przyjaciółmi?

żart

Dziś kolejny dzień taki sam jak pozostałe. Nie dość, że spałam do 13 to źle się później czułam, pękała mi głowa, a od 15 siedziałam w pracy. Dobrze, że chociaż obejrzałam do końca film bo tak ten dzień możnaby było całkiem spisać na straty.
Znudzona, zmęczona i zdenerwowana wracałam z pracy ok. 22, wchodzę do metra,szukam karty miejskiej i nagle pojawia się obok mnie facet, pyta czy może zająć chwile. Pomyślałam sobie, że pewnie się zgubił, ale zaraz wyjaśnił, że zagadał z innego powodu. Otóż kiedy mnie zobaczył pomyślał sobie, że chciałby mnie poznać... byłam wielce zaskoczona i jak najszybciej chciałam wsiąść do metra i wrócić do domu! Dawałam mu do zrozumienia patrząc co chwila w stronę bramek, że niekoniecznie mam teraz ochote na rozmowe z nieznajomym. Chciał od razu zabrać mnie na kawe/herbate, pytał gdzie pracuje i gdzie mieszkam. Wymieniliśmy się numerami..
Sama nie wiem czemu od razu nie przyszło mi do głowy żeby mu powiedzieć, że mam chłopaka i nie szukam nowych znajomości? No i się wpakowałam. Przede wszystkim to w ogóle nie mój typ, jakiś taki wydaje się ode mnie dużo starszy, dojrzały za bardzo, no i jest brunetem więc zupełnie mnie nie kręci.. i zastanawiałam się całą drogę do domu co mi strzeliło do głowy? I w ogóle co jemu strzeliło do głowy, że mu się spodobałam. Wyglądałam fatalnie, mine miałam zdecydowanie mało zachęcającą, a jednak coś go tknęło. O losie! Że też ja nigdy nie spotkam takiego W. tylko facetów, którzy mnie zupełnie nie pociągają i do mnie nie pasują!
Odkąd to wszystko z W. się zakończyło nie pojawił się jeszcze taki przez którego nie mogłabym w nocy zasnąć. A pamiętam tą pierwszą noc jak go poznałam...nie mogłam spać, wierciłam się,byłam podniecona i  wyobrażałam sobie kim jest, już nie mówiąc o tym co sobie wyobrażałam, że będe z nim robić pewnej pięknej nocy 18 grudnia 2010r. ..... Nigdy na nikogo tak nie reagowałam.. i chyba prędko tak się nie stanie. Jestem uwięziona, czuje się jak w klatce. Nie wiem czy ja sobie to sama wmówiłam, ale nie chce nikogo innego.. ciężko mi jest to opisać, ale nikt inny mu nie dorównuje. Nie wiem czego konkretnie chcę, ale napewno wiem czego nie chce, szczególnie kiedy stoję z tym czymś twarzą w twarz. A jednak się poddałam. W sumie to fajnie poznać nowego człowieka, może się okaże, że coś nas łączy, zawsze jakaś nowa interesująca znajomość może się wywiązać,ale jeśli on mnie nie pociąga fizycznie to nic z tego nie będzie.
A zacznijmy od tego czy w ogóle się do mnie odezwie -_-
.. lepiej niech tego jednak nie robi...

to wszystko marność.

Ostatnio moje życie wygląda następująco:
kawa, papieros,papieros, kawa, gorący kubek, praca, papieros, papieros, spotkanie, internet, kawa,internet,papieros, praca, internet... mniej więcej..
Zaczyna mnie to dobijać! Nic nie robię, stoję w miejscu.. nie ruszam do przodu, a wręcz się cofam. Codziennie postanawiam sobie, że się za siebie zabiore i nigdy nie wychodzi. Przekładam, przekładam, przekładam to i tamto bo jeszcze dużo czasu, bo dopiero 17, bo jeszcze 2 tygodnie do kolejnego zjazdu... bo jeszcze tysiąc innych powodów! Cholera no jak tak można! Mam jakąś ostrą depresje. Nie robiłabym nic innego jak tylko leżała w komputerem i oglądała seriale i filmy w internecie. Nałogowo słucham muzyki, nie moge się oderwać, śpie z ipodem, muzyka mi dodaje troche energii,ale z drugiej strony czuje się jakbym żyła w jakimś innym świecie. Nie dociera do mnie wiele rzeczy, nie kontaktuje, nie moge się poprawnie wysłowić, plącze się, jąkam, nie mam siły rozmawiać z kimkolwiek..
Jestem przygnębiona, nie chce mi się wstawać z łóżka, nie chce mi się wieczorem kłaść spać...nie jem, a w każdym bądź razie nie to co powinnam, mam kompletnie zaburzoną pracę organizmu...
Nie pomaga planowanie, nic mnie nie motywuje.. czuje się bezsilna, bezradna.. pod każdym względem.
Codziennie mówię sobie 'koniec z tym!' a jednak wciąż nie potrafie się pozbierać..
analizuje ostatnie miesiące i widzę, że popadłam w tą depresje po rozstaniu z M. później na chwile poczułam się szczęśliwa dzięki V. ale on mnie jeszcze bardziej dobił i oto jestem dzisiaj w tym samym punkcie co prawie rok temu... Zero radości z życia,zero planów, marzeń, pomysłów jak naprawić swoje błędy, zero ambicji, zero miłości i prawdziwej przyjaźni...
Nie mam koncepcji jak sobie to wszystko poukładać... co chwila jakiś pomysł przychodzi mi do głowy, ale jak go lepiej przemyśle to okazuje się, że jest do niczego. Nie wiem od czego zacząć... wszystko mnie denerwuje i najchętniej pozabijałabym wszystkich i została sama na tym świecie!